Sinds 2006 heb ik via dit weblog 70 keer mijn gedachten en ideexebn gedeeld over tal van zaken. Daar ga ik gewoon mee door, alleen op een andere plaats. Sinds enige maanden is de website van mijn bedrijf in de lucht en nu voeg ik daar ook mijn weblog aan toe. Dank voor alle reacties tot nu toe en ik hoop dat je/u me weer weet te vinden via:
mei groetnis Ineke M. Verdoner
Sinds het Tahrirplein in Egypte het brandpunt van alle nieuwsgaring is, staat daarmee ook de wijze waarop regeringen omgaan met hun bevolking opnieuw fel in de schijnwerpers. Mijn hart gaat uit naar de mensen op het plein en daarbuiten die zo weinig vrijheden en toekomstperspectief hebben gekend. Hun geduld is nu op en vooral de jongeren willen verder; zij zijn helemaal toe aan de 21ste eeuw en klaar om de sprong te maken naar vrijheid en xe0nder leiderschap.
Ik ben een voorstander van mxe9xe9r leiderschap. Het is tijd voor vrouwen en mannen om meer de leiding te nemen. Overal, op alle niveaus, in allerlei situaties. Ook in onze westerse samenleving geven mensen meer en meer zelf richting aan hun leven. De archetypen van de Beschermende Vader en Zorgende Moeder mogen naar het archief. Via de invoering van de wet maatschappelijke ondersteuning, maakt de wijze waarop de 'zorg' geregeld is een grote verandering door; het adagium van wij-weten-wat-goed-voor-je-is wordt vervangen door krijgen-en-doen-wat-je-nodig-hebt. Ook hier wankelt een oud systeem, maar dat heet in deze sector xb4de kantelingxb4. Wankelen of kantelen kan een tijd duren. Kijk naar de situatie in Zimbabwe of, dichter bij huis, in Italixeb. Ik denk telkens dat de maat vol is, dat de Italianen hun playboy nu zat zijn en hem met een schip de mooie blauwe Middellandse Zee op zullen sturen. Maar nee, het blijft bij wankel evenwicht.
Laatst voerde ik gesprekken met iemand die wilde nadenken over zijn werksituatie. Hij had het helemaal gehad; met het bedrijf, de leidinggevende, er was geen perspectief. Maar hij nam geen stappen om er verandering in te brengen. Zijn maat was nog niet vol genoeg en dus we hebben in goede verstandhouding afscheid van elkaar genomen. Maar ik heb hem wel op het hart gedrukt om meer verantwoordelijkheid voor en leiding over zijn eigen leven te nemen. Dat is ook precies wat de mensen doen op dat symbolische plein. Het is een pure, ongepolijste vorm van leiderschap. Het vraagt om ontwikkeling, maar het is geboren vanuit een verlangen naar eigen verantwoordelijkheid en met als doel dat het lijden stopt.Door tegemoet te komen aan de eis dat de verpersoonlijking van dat lijden van het toneel verdwijnt wordt het risico op nog meer lijden verkleind. Dat is ook leiderschap en dat stemt me dankbaar.
En nu, hoe zal het verder gaan? Het leger is natuurlijk ook een oude vorm. Leiden zij naar het nieuwe? En hoeveel vrouwen zullen betrokken worden, gevrxe1xe1gd worden, naar voren treden om mee te doen aan deze nieuwe vorm?Wie zullen er opstaan? Wie kunnen de vernieuwing vorm geven? Ik stel mijn vertrouwen vooral in de Egyptische vrouwen en hun hoog opgeleide zusters in de regio. Zodat volstrekte gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen aan de basis komt te liggen van het nieuwe Egypte. Die vrouwen en mannen kunnen het oude lijden transformeren naar het nieuwe leiderschap. De magie van vrijdag 11 februari 2011 heeft daar een begin voor gecrexeberd.
Ineke Verdoner
Toen ik op haar zaterdags uit bed stapte vanochtend waren er twee onderwerpen waarmee ik de dag inging: het congres van GroenLinks en Egyptye. Hoe zou de nacht zijn verlopen op het Tharirplein in Cairo? Hoe zou de verantwoording van de eerste kamerfractie over het onderwerp Kunduz vallen bij de leden?
De weersverwachting was stormachtig met rukwinden, maar niet koud.
Het was rustig gebleven op het Plein vannacht; een plein waar veel van ons niet eerder van gehoord hadden. Net als in 1989 op het Plein van de Hemelse Vrede in het toenmalige Peking, wordt hier historie geschreven. Via al onze beeldschermen kunnen we getuige zijn van de veranderingen die er gaande zijn in het hart van het Midden Oosten. Er is beweging. Of het de goede richting uitgaat staat nog niet vast, maar ik was opgelucht dat er geen onrust was ontstaan tijdens het wachten. Want er is ook tijd nodig om mensen mee te krijgen in de veranderingen. Doen xe9n laten zijn onderdelen van hetzelfde proces.
Mijn tweede zorg was het verloop van het congres. Nee, ik was niet bezorgd, maar hoopte dat de wijze waarop de voor- en tegenstanders met elkaar in debat zouden gaan zorg-vuldig en zorg-zaam zou zijn. Want verschil van mening is natuurlijk niet het probleem. Wel in hoeverre er de moeite genomen zou worden om zonder beschadiging door deze tegenstelling te laveren. Ik was echt blij toen ik hoorde dat de motie van treurnis, maar ook de motie van vertrouwen beide waren aangenomen en ronduit trots op de wijze waarop Jolande er weer in slaagde helder en geloofwaardig tekst en uitleg te geven. Voor- xe9n tegenstanders zijn nodig om vooruit te komen.
Het zal meer dan ooit gaan over de manier waarop we veranderingen tot stand brengen. Geweld, onder druk zetten, machtspolitiek en achterkamer-gedoe zal nooit (meer) tot duurzame verandering leiden. Daarom was ik zo blij met de rust op het Plein en de dialoog op het Congres. De wind had veel kracht, maar het was niet koud.
Het was een goede dag vandaag!
Ineke Verdoner
Speech van Jolande Sap
Afscheidsspeech van Femke Halsema
De eerste stormen binnen GroenLinks zijn achter de rug en er zullen nog wel harde windvlagen en hagelbuien volgen. Als ik naar de wereld buiten ons Nederlandse parlement en de GroenLinkse perikelen kijk, is het ook verre van rustig.
De mensen in Egypte zetten stappen naar verandering, in navolging van Tunesixeb; de bevolking is kwaad en het gaat er niet zachtzinnig toe. Westerse toeristen keren via extra vluchten terug, want de situatie is onveilig. Voor de vermoorde Nederlands-Iraanse vrouw was Iran onveilig, maar het lukte niet om haar daar weg te halen. Maar zelfs hier, in Nederland is het voor meisjes als Sahar niet echt veilig.
Dit alles is zo'n groot verschil met het leven dat ik leef. Ik vind het steeds vaker een wonder die absolute zekerheid van elke dag een comfortabel dak boven mijn hoofd, inclusief goed bed en voldoende eten. Ik weet me, zeker in verhouding tot de genoemde situaties volkomen veilig.
Vanuit dat perspectief heb ik Jolande Sap en de andere spelers op het toneel van het Kunduz-besluit gade geslagen. Vanuit mijn veilige huiskamer is Kunduz niet zo erg anders dan die andere landen waar zaken niet op orde zijn. 'Toevallig' zijn we betrokken geraakt bij Afganistan en vandaar dat er nu gedebatteerd werd over wel of niet een vorm van hulp verlenen. En 'toevallig' zijn we op dit moment niet in Egypte ingeschakeld bij een 'missie'. Want wat zouden we er dan van vinden? Zouden we dan ook achter die betogers staan? En hoe gaat het straks met het zelfstandige zuiden van Soedan? Gaan we daar ook helpen om het veiliger te maken? Er schijnt heel veel olie te zitten.
De toezeggingen die Rutte heeft gedaan tijdens het debat zouden niet haalbaar zijn, de voorwaarden die Jolande Sap heeft gexebist niet controleerbaar. Maar moeten we dan alleen op onze op westerse wijze uitgedachte voorwaarden buiten onze landsgrenzen treden? Grenzen die we ook nog eens steeds meer dichttimmeren voor mensen die op een andere plaats in de wereld zijn geboren. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik heb geen idee wat het beste zou zijn. Ik vind het heel moeilijk om overtuigend vxf3xf3r of txe9gen te zijn. Ik verlang meer dan ooit naar een wereld zonder grenzen, naar eerlijk delen en no religion.
Maar zover is het helaas nog niet en tot die tijd zullen we een aantal lastige gesprekken moeten voeren, overleggen met in onze ogen 'onbetrouwbare' partners en gaan samenwerken met nieuwe partijen en machthebbers. We leven in een tijd zonder eenvoudige oplossingen; als planeet hebben we nu eenmaal geschiedenissen waar zwarte bladzijden in voorkomen. Toch hebben we alleen elkaar en de roep om eerlijk delen zal toenemen. En daarmee de vraag: wat is wijsheid?
Ineke Verdoner – www.heartincompany.nl
Gisteravond zond de vpro een documentaire uit over de groep rond Julian Assange en de achtergronden van het fenomeen openbaarheid mbt gevoelige informatie. Toen ik de mensen hoorde spreken over hoe alles in zijn werk was gegaan, had ik opeens flash-backs over de zeventiger jaren. Toen hadden we in Friesland een groep en we noemden ons Fredesfreonen. Links georienteerde jongens en een paar meisjes die bij elkaar kwamen om de streken van de overheid te bespreken. Nationaal en internationaal en vooral gerangschikt rondom het thema geweldloosheid. Velen maakten deel uit van de Vereniging van Dienstweigeraars; ik was in die tijd het enige meisje dat lid was. Als dienstweigeraars werden opgehaald van huis en naar het Huis van Bewaring werden gebracht ketenden we ons vast aan het hek en zongen zelfgemaakte protestliederen. Nu vinden allerlei kunstenaars onderdak in de voormalige gevangenis in het centrum van Leeuwarden.
Those were the days, my friend!
Maar er waren wat overeenkomsten tussen de documentaire beelden en de herinneringen. De mensen die ik hoorde en zag waren net zo'n 'zooitje ongeregeld' als wij toen waren. En net zo bezield. Slimme computerfreaks met grote onvrede over de wijze waarop overal in de wereld omgegaan wordt met informatie. Niet meer akkoord met dat wat ons wordt verteld en wat er werkelijk gebeurt. Ook als Fredesfreonen accepteerden we niet dat de verhalen rondom kernenergie en kernwapens werden verdraaid. Toen was er geen web en geen netwerk; ik heb menig stenciltje gedraaid bij Hippo of een ander centrum en staan uitdelen op de markt. En ook al wisten we het minder van elkaar, ook toen waren er protesten en ludieke onvrede uitingen overal ter wereld. Gisteravond zag ik door de ogen van toen dat er nog steeds veel werk te doen is om vrede in de wereld tot stand te brengen.
Wat bleef hangen waren de wijze woorden van de enige vrouw die in het programma aan het woord kwam Brigitta Jansdottir; ook nu waren mannen in de meerderheid, net als toen. Naar mijn idee had dat ook te maken met wat ze zei:
xb4Er is nog behoefte aan heldendom en dat maakt dat Julian meer alleen komt te staan dan nodig is en zou moeten. Daarmee ontstaat ook weer de oude hixebrarchische structuur, die niet meer bevorderend is in het crexebren van duurzame verandering`.
Lady Wiki Leaks vind ik een passende bijnaam voor Brigitta Jansdochter uit IJsland en ik neem haar woorden ter harte.
Ineke Verdoner – www.heartincompany.nl
'Those were the days my friend' door Mary Hopkins:
http://www.youtube.com/watch?v=2KODZtjOIPg&feature=related
De eerste week van het jaar 2011 is voorbij. Het openbare leven kwam wat langzaam op gang; misschien ook omdat veel mensen nog wat langer Kerstvakantie hadden. Alles zat nog in een soort nawee van de jaarwisseling. Ik had wat last van de onbestemde sfeer van die eerste dagen van het nieuwe jaar. Dat zal ook de reden zijn geweest van mijn gebrek aan inspiratie om ergens over te schrijven.
Er waren natuurlijk onderwerpen genoeg om me druk over te maken. Zo ergerde ik me kapot aan de agressieve benadering door de Postcode Loterij om toch vooral mee te spelen om die krankzinnig hoge bedragen te winnen. Ik vraag me dan af: waarom gedraagt een goede doelen organisatie zich zo? In de gemeente Menaldumadeel was de subsidieaanvraag van de speeltuinvereniging in Deinum aan de orde. Een prachtig plan, jaren aan gewerkt, volledig ingericht met 100% duurzame materialen. De vrijwilligers hadden alles rond en kregen 'Nee, het moest een paar duizend minder gaan kosten' te horen. Terwijl iedereen wist dat ze nu eindelijk aan alle vragen en eisen hadden voldaan. Hoe zorg je dat bewonersparticipatie ontmoedigd wordt? Ik had kunnen schrijven over het vertrek van Halsema, de volgende Afganistan missie die weer wordt opgetuigd of niet te vergeten de zorgelijke gevolgen van de brand in Moerdijk. Maar ik had geen inspiratie, wat neerkomt op: ik had geen zin.
Toen wist ik het weer. Ik gedij bij zin. Zin in koffie, plannen maken, wandelen. Ik knapte op toen ik vorige week een zinvolle bijdrage kon leveren aan de voorbereidingen van een conferentie over de Wet maatschappelijke ondersteuning, die in mei wordt gehouden. Ik maakte zin voor de netwerk-bijeenkomst van vanochtend, want collega-ondernemers hadden zin in de mini-workshop die ik aanbood. Ik kreeg zin van het leuke gesprek met F. over de kansrijke toekomst die we voor ons zagen en een leuke mail die ik bij thuiskomst vond.
Het is heel eenvoudig. Laten we zin maken. Geen onzin. Want wat voor mij geldt is ook op anderen van toepassing. Laten we zinnige dingen doen en niet hardwerkende vrijwilligers naar huis sturen met een 'nee'. Ik wist opeens waarom ik geen inspiratie had. Het was grijs, de zon x96 in het Fries: de sinne x96 was er niet bij. Soms letterlijk, soms figuurlijk. Sommige mensen worden daar depressief van. Dat schijnt tegenwoordig volksziekte numero xe9xe9n te zijn. Maar als je geen zin hxe8bt moet je zin mxe1ken. Dat is al een oud gezegde. maar opeens vond ik het een nieuw idee. Als zinvolle, maar ook noodzakelijke tegenhanger van al die ellendige berichten die we de hele dag binnen laten komen. Dat is moordend voor zinnige zaken.
Tip: zet je privxe9 zon aan, luister niet meer naar nieuwsberichten, doe de krant de deur uit, fantaseer over leuke plannen, wandel regelmatig een eindje. Vergeet ook niet te zingen! Ik weet zeker dat je humeur, je inspiratie, je zin in no time terug is. That makes sense en van jou en mij een leuker mens!
Ineke Verdoner
Het Glazen Huis is weer een doorslaand succes. Ook zonder de verdubbeling van de opbrengst door de landelijke overheid, wordt er veel geld ingezameld voor verweesde kinderen in Afrika als gevolg van Aids. Giel Beelen is xe9xe9n van de mensen die een week lang niet eten terwijl ze alle verzoekplaatjes draaien.
Ik heb maar weer eens John Lennon aangevraagd. Niet 'Imagine' deze keer, maar 'War is over'; ik vind eigenlijk dat xe9xe9n van deze twee nummers altijd helemaal bovenaan, op nummer xe9xe9n van de Top 2000 moet staan. Mensen reageren sterk op muziek. Een onderzoek heeft aangetoond dat genieten van muziek letterlijk verwarmt. Het schijnt dat als we muziek horen die prettige herinneringen oproept we de temperatuur in een ruimte een paar graden hoger inschatten dan de meter aangeeft. Juist omdat er zoveel mensen zijn die enthousiast reageren op Serious Request en de Top 2000, beide evenementen aan het einde van het jaar, werkt die energie dus op xe9xe9n of andere manier door. Misschien gaan we dat ook nog eens onderzoeken, maar laten we dat even aannemen. De boodschap van liedjes hoog in de top 2000, hebben dus x96 even door redenerend op dat onderzoek x96 een verwarmende beleving. Een hoge plaats voor 'War is over if you want to, war is over Now!' levert dus een krachtige energie op en ik denk dat dat toevoegt aan ons collectief verlangen naar Vrede.
Chiel werd gexefnterviewd over 'wat doet het jou zelf, deze actie?' Hij zei dat hij ook geraakt werd door de actie waar hij aan meewerkt. Vooral door kinderen die de inhoud van hun spaarpot kwamen brengen voor de weeskinderen in dat andere deel van de wereld en dat we 'het' dus kunnen, iets tot stand brengen, als we het willen. Dat is mooi. Weer een erkenning dat we samen veel kunnen, waaronder, letterlijk en figuurlijk, warmte maken.
Mijn 'Serious Request' is dat we dat niet alleen doen op het einde van het jaar. Maar er gewoon mee doorgaan in januari, als het voorjaar wordt en ook als straks de mussen weer van het dak vallen van de hitte. 'Imagine' is niet voor niets mijn favoriete lied, vooral het refrein:
'you may say i'm a dreamer,
but i'm not the only one
and someday you'll join us
and the world will live as one'.
Ja, op 1 januari dit jaar begon ik mijn blog met deze zinnen. Dat klopt. Maar een goede actie kan je altijd herhalen, totdat het overbodig is. Ik wens je veel welbehagen deze weken en een Hartverwarmend 2011.
John Lennon: War is over Now!
Je mag me gerust beschuldigen van vooringenomenheid. Maar ook velen die geen banden hebben met GroenLinks hebben ter gelegenheid van het afscheid van Femke laten weten dat zij alom gewaardeerd wordt om haar optreden in de kamer en haar leiderschap. Ik heb vrijdag zeer genoten van de uitstekende timing van haar vertrek en de perfecte samenwerking die zichtbaar werd tussen de oude en de nieuwe leading lady.
Het was een van de betere tv uurtjes, de laatste Pauw en Witteman van 2010; een heel uur Femke, met veel leden van de TK fractie op de eerste rij. Alle trucs die alle journalisten al hadden geprobeerd kwamen nog fijn even langs. Zo zou Femke te veel teleurgesteld zijn door de mislukte coalitieonderhandelingen van deze zomer. Ze zou moe zijn. Ze zou gedemotiveerd zijn, geen zin meer hebben.
Maar zoals ze daar zat die avond, net als tijdens de persconferentie van die middag, was ze het toonbeeld van het juiste besluit op het juiste moment. Geen enkele van de verdachtmakingen kreeg vat op haar; alles gleed van haar af, gewoon omdat het ook niet niet waar was. Helder, zoals immer welbespraakt, maar ook nog steeds toegewijd en dienstbaar aan de publieke zaak gaf the First Lady haar toelichting op het besluit en vervolgens het stokje over, in totale afstemming met elkaar. In het Volkskrant intervieuw zei ze: "wij zijn binnen de partij loyaal aan elkaar en vrienden van elkaar". Dat was te zien.
'Het is gewoon een sterk moment, ik kan rustig weg', zei ze en zo is het. Het was prachtig om naar te kijken en de invloed die ze heeft (gehad) op de wijze waarop politiek bedreven kan worden, is een sterke erfenis. Jolanda is een sterke opvolgster.
Sterke vrouwen in beeld, met dank aan de sterke mannen Pauw en Witteman. Een sterk einde van hun programma's van 2010!
Ineke Verdoner
www.heartincompany.nl
http://groenlinks.nl/node/58395
http://player.omroep.nl/?aflID=11827046
We hebben een nieuwe regering en dus doen zij de dingen anders dan hun voorgangers deden. Want daarom zijn zxecj gekozen en nixe8t hun voorgangers, toch?!
Zo ook de nieuwe minister van onderwijs mevrouw Marja van Bijsterveldt. Als baas van het onderwijs heeft zij nu bepaald dat het helemaal anders moet met de Nederlandse scholen. Een internationaal onderzoek heeft uitgewezen dat het slecht gaat met ons onderwijs en daar neemt zij maatregelen op. Geen flauwe kul meer, profiel a of b, meer smaken zijn er niet, toetsen of de stof er in zit en gaan met die banaan. Je zal zien, dan wordt alles beter.
Zo'n aankondiging roept natuurlijk allemaal reacties op. Ook nog van heel uiteenlopende aard. Twee voorbeelden:
1. er wordt te weinig geld besteed aan ons onderwijs en dan kan je ook niet meer verwachten dan dat het resultaat slecht is.
2. het onderwijs in ons land is helemaal niet slecht; 2de op de Europese ranglijst, prima!
Deze dagen logeerde een vriendin bij mij en zij nam een boek mee dat geschreven is door Maaike van Mourik, directrice van de Democratische School De Vallei in Renkum. Van Mourik heeft met een groot aantal anderen een nieuw leer-concept gexefntroduceerd en daar een prachtig boek over uitgebracht. Ik vond het wel treffend dat ik dat boek onder ogen kreeg op het moment dat minister Bijsterveldt haar stelselverandering aankondigt. Vanuit mijn voorliefde voor ander, vrijer onderwijs zucht ik al bij voorbaat over de stoere taal van Boven-Baas van Bijsterveldt. Ik zie voor me dat al die zinnige themaweken over maatschappelijk onderwerpen uit het leerplan verdwijnen. Samen met de aangekondigde bexebindiging van de Cultuurkaart voor het onderwijs, lijken kaalte en strakke beoordelingen de ingredixebnten voor het toekomstige schoolkind.
Mijn logee echter zuchtte niet meteen met mij mee, want zij heeft een motto: kijk eerst eens naar het effect dat gaat ontstaan. Naar mijn idee zal het effect vooral zijn dat er meer druk komt op cognitieve prestaties en daarmee veel knelpunten voor anders-lerende kinderen. Maar doordenkend over effecten kwamen we erop dat er uit die kaalslag misschien meer bewustzijn groeit bij ouders en onderwijs over de noodzaak van samenwerking. Misschien komt er meer duidelijkheid over welke taken wel en welke niet op het bordje van het onderwijs thuishoren, want dat het ontbijt door de school verzorgd zou moeten worden, gaat ook mij te ver. Misschien wordt de opvoeding weer meer naar het thuisfront verplaatst en leren en ontwikkeling weer de centrale taak voor de school. En misschien kunnen ze dan samen die maatschappelijke thema's aanpakken.
Maar/en…. De Vallei school doet het al op die manier. Die stellen het leren en de wijze waarop kinderen willen leren helemaal centraal. Die voeden mee op, maar juist doordat ze kinderen serieus nemen en daarbij horen ook prestaties. Alleen doen ze dat net even anders. Net even meer in afstemming met de eigen leerstijl van ieder kind. Daarom hoop ik dat het effect van het plan van van Bijsterveldt is dat we in de toekomst meer scholen zullen krijgen zoals de Vallei. Dan zucht ik alleen over de weg er naar toe, maar dan wordt Onder-Wijs toch Ieder-Wijs en is de Boven-Baas straks boven-tallig.
Ineke Verdoner
over De Vallei:
http://vrij-natuurlijk.nl/2010/10/leren-natuurlijk-nieuw-boek-over-democratisch-onderwijs/
over een prachtige school op Bali:
http://www.ted.com/talks/john_hardy_my_green_school_dream.html
Het was een boeiende week. Ik had leuke ontmoetingen met oude en nieuwe bekenden. Zo was ik woensdagavond te gast bij de Afdeling Leeuwarden van GroenLinks, Pal/Groenlinks. In het van oudsher bekende Oranje Bierhuis werd aan de stamtafel ouderwets gediscussieerd over het feminisme. De jaren tachtig herleefden. Maar de discussie liet zich gemakkelijk uit de valkuilen als vrouwen-tegen-mannen leiden naar de 21ste eeuw. Dus werd het een leuk gesprek over de toekomst. Door het weer opgeheven rookverbod kwam ik helaas, net als toen, met naar sigarettenrook stinkende kleren thuis!
Het gesprek ging vooral over hoe 'we' vrouwen en mannen kunnen aanmoedigen om, nog meer dan al het geval is, te doen waar ze goed in zijn. Er werden allerlei 'maatregelen' voorgesteld, die 'de politiek' dan moet gaan nemen. Ik had echter een aantal ervaringen waardoor ik vond dat 'de politiek' lang niet meer het gremium is, waar de voortgang van het feminisme vandaan komt.
~ Women's Inc heeft, naast een regelmatig en interessant programma in pakhuis de Zwijger in Amsterdam, nu ook een link met TEDx en wel in Livestream vanuit Washington op 8 december a.s.
~In xe9xe9n van de documentaires van het uitstekende kunstprogramma van de Avro Close Up werd een portret van Zaha Hadid herhaald; de vrouwelijke architect die zich met groot succes meer dan staande houdt in deze branche die nog erg door mannen wordt gedomineerd.
~ Ik was naar een dansvoorstelling van Introdans waarin o.a. een prachtige choreografie van Lucinda Childs opnieuw werd uitgevoerd. Zij maakte al naam met deze voorstelling aan het eind van de jaren zeventig op de muziek van en in samenwerking met Philip Glass.
~ In Kunstuur, ook al zoxb4n mooi kunstprogramma van de Avro, werden we meegenomen in de jurering van het mooiste bouwproject. Niet alleen was daarin xb4s lands bouwmeester Liesbeth van der Pol vertegenwoodigd, maar ook de rest van de jury bestond uit evenveel vrouwen als mannen. Daarnaast was het winnende project ook nog eens een school, die werd bestuurd door een directrice die het onorthodoxe plan had opgevat om een kerk om te bouwen naar basisschool. Zij kreeg oprechte waardering voor haar werk.
Kortom, het feminisme van de 21ste eeuw heeft een heel andere verschijningsvorm dan in de vorige eeuw. Dat wist ik al, maar ik werd ook bevestigd in wat ik eigenlijk ook al lang weet, maar vaak binnen de politiek als elitair wordt geduid: de vernieuwing komt vooral voort uit de kunst. Dus als politici vooral de ruimte voor vernieuwing, zoals goed onderwijs, kunstbeoefening en andere ontwikkel-mogelijkheden veilig stellen, dan kan het oude, vertrouwde feminisme doorgroeien naar participatie van vrouwen tot in alle haarvaten van onze samenleving.
Dat lijkt me uit de kunst!
Ineke Verdoner
http://cultuurgids.avro.nl/front/archiefkunstuur.html?
http://cultuurgids.avro.nl/front/indexcloseup.html
http://www.introdans.nl/nl/index1.asp?p=121&id=56
