Sinds het Tahrirplein in Egypte het brandpunt van alle nieuwsgaring is, staat daarmee ook de wijze waarop regeringen omgaan met hun bevolking opnieuw fel in de schijnwerpers. Mijn hart gaat uit naar de mensen op het plein en daarbuiten die zo weinig vrijheden en toekomstperspectief hebben gekend. Hun geduld is nu op en vooral de jongeren willen verder; zij zijn helemaal toe aan de 21ste eeuw en klaar om de sprong te maken naar vrijheid en xe0nder leiderschap.

Ik ben een voorstander van mxe9xe9r leiderschap. Het is tijd voor vrouwen en mannen om meer de leiding te nemen. Overal, op alle niveaus, in allerlei situaties. Ook in onze westerse samenleving geven mensen meer en meer zelf richting aan hun leven. De archetypen van de Beschermende Vader en Zorgende Moeder mogen naar het archief. Via de invoering van de wet maatschappelijke ondersteuning, maakt de wijze waarop de 'zorg' geregeld is een grote verandering door; het adagium van wij-weten-wat-goed-voor-je-is wordt vervangen door krijgen-en-doen-wat-je-nodig-hebt. Ook hier wankelt een oud systeem, maar dat heet in deze sector xb4de kantelingxb4. Wankelen of kantelen kan een tijd duren. Kijk naar de situatie in Zimbabwe of, dichter bij huis, in Italixeb. Ik denk telkens dat de maat vol is, dat de Italianen hun playboy nu zat zijn en hem met een schip de mooie blauwe Middellandse Zee op zullen sturen. Maar nee, het blijft bij wankel evenwicht.

Laatst voerde ik gesprekken met iemand die wilde nadenken over zijn werksituatie. Hij had het helemaal gehad; met het bedrijf, de leidinggevende, er was geen perspectief. Maar hij nam geen stappen om er verandering in te brengen. Zijn maat was nog niet vol genoeg en dus we hebben in goede verstandhouding afscheid van elkaar genomen. Maar ik heb hem wel op het hart gedrukt om meer verantwoordelijkheid voor en leiding over zijn eigen leven te nemen. Dat is ook precies wat de mensen doen op dat symbolische plein. Het is een pure, ongepolijste vorm van leiderschap. Het vraagt om ontwikkeling, maar het is geboren vanuit een verlangen naar eigen verantwoordelijkheid en met als doel dat het lijden stopt.Door tegemoet te komen aan de eis dat de verpersoonlijking van dat lijden van het toneel verdwijnt wordt het risico op nog meer lijden verkleind. Dat is ook leiderschap en dat stemt me dankbaar.

En nu, hoe zal het verder gaan? Het leger is natuurlijk ook een oude vorm. Leiden zij naar het nieuwe? En hoeveel vrouwen zullen betrokken worden, gevrxe1xe1gd worden, naar voren treden om mee te doen aan deze nieuwe vorm?Wie zullen er opstaan? Wie kunnen de vernieuwing vorm geven? Ik stel mijn vertrouwen vooral in de Egyptische vrouwen en hun hoog opgeleide zusters in de regio. Zodat volstrekte gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen aan de basis komt te liggen van het nieuwe Egypte. Die vrouwen en mannen kunnen het oude lijden transformeren naar het nieuwe leiderschap. De magie van vrijdag 11 februari 2011 heeft daar een begin voor gecrexeberd.

Ineke Verdoner