Toen ik op haar zaterdags uit bed stapte vanochtend waren er twee onderwerpen waarmee ik de dag inging: het congres van GroenLinks en Egyptye. Hoe zou de nacht zijn verlopen op het Tharirplein in Cairo? Hoe zou de verantwoording van de eerste kamerfractie over het onderwerp Kunduz vallen bij de leden?
De weersverwachting was stormachtig met rukwinden, maar niet koud. 

Het was rustig gebleven op het Plein vannacht; een plein waar veel van ons niet eerder van gehoord hadden. Net als in 1989 op het Plein van de Hemelse Vrede in het toenmalige Peking, wordt hier historie geschreven. Via al onze beeldschermen kunnen we getuige zijn van de veranderingen die er gaande zijn in het hart van het Midden Oosten. Er is beweging. Of het de goede richting uitgaat staat nog niet vast, maar ik was opgelucht dat er geen onrust was ontstaan tijdens het wachten. Want er is ook tijd nodig om mensen mee te krijgen in de veranderingen. Doen xe9n laten zijn onderdelen van hetzelfde proces. 

Mijn tweede zorg was het verloop van het congres. Nee, ik was niet bezorgd, maar hoopte dat de wijze waarop de voor- en tegenstanders met elkaar in debat zouden gaan zorg-vuldig en zorg-zaam zou zijn. Want verschil van mening is natuurlijk niet het probleem. Wel in hoeverre er de moeite genomen zou worden om zonder beschadiging door deze tegenstelling te laveren. Ik was echt blij toen ik hoorde dat de motie van treurnis, maar ook de motie van vertrouwen beide waren aangenomen en ronduit trots op de wijze waarop Jolande er weer in slaagde helder en geloofwaardig tekst en uitleg te geven. Voor- xe9n tegenstanders zijn nodig om vooruit te komen.

Het zal meer dan ooit gaan over de manier waarop we veranderingen tot stand brengen. Geweld, onder druk zetten, machtspolitiek en achterkamer-gedoe zal nooit (meer) tot duurzame verandering leiden. Daarom was ik zo blij met de rust op het Plein en de dialoog op het Congres. De wind had veel kracht, maar het was niet koud. 
Het was een goede dag vandaag!

Ineke Verdoner  

Speech van Jolande Sap
Afscheidsspeech van Femke Halsema